Cho Oyu wordt Manaslu!

Zoals al eerder verteld is de expeditie naar Nepal verplaatst naar September 2016 vanwege te weinig deelnemers. Om nog een domper te verwerken is de expeditie van de beklimming van de Cho Oyu uit het programma gehaald. Tja wat moet je daar nu weer mee zeg. Alles liep op rolletjes en nu dit weer. Gelukkig heeft Paul Boslooper (Nunatak) een goede samenwerking met Arnold Coster  en een alternatief aangeboden, de beklimming van de Manaslu.

Inmiddels heb ik me definitief ingeschreven voor deze expeditie die van 1 september tot en met 15 oktober 2016 zal plaatsvinden. Ja, dan is het eindelijk zover. Nu de volgende stap, het aanschaffen van specifieke expeditie spullen (pak, slaapzak en schoenen). Het pak en de slaapzak zijn het makkelijkst en dus ook al thuis in bezit, maar de schoenen laat wat te wensen over. Mijn schoenmaat zit niet helemaal mee zullen we maar zeggen!. Ik heb maat 48 nodig en de expeditie schoenen in Nederland gaan tot maximaal maat 46. Inmiddels ben ik 2 weken verder en nog druk aan het mailen met Frankrijk en Nepal om te kijken of er ergens mijn maat te verkrijgen is, wordt vervolgd zeg ik.

De Manaslu (ook bekend als Kutange) is de op zeven na hoogste berg op aarde, gelegen in de Gorkha Himal in het Nepalese deel van de Himalaya. De naam 'Manaslu' komt van het Sanskrietse woord 'Manasa' en kan worden vertaald als "Berg van de Ziel". Tot begin vijftiger jaren van de vorige eeuw was de Manaslu nauwelijks bekend. De Brit H.W. Tilman, leider van een expeditie in 1950, was een van de eerste westerse bezoekers die de Manaslu zag. Hij geloofde dat er een mogelijke route naar de top was via het noordwesten. In de jaren hierna werden vier Japanse verkenningstochten uitgevoerd om mogelijke toegangswegen tot de top te vinden. Op 9 mei 1956 werd de Manaslu uiteindelijk bedwongen via de noordoostflank door een Japanse expeditie onder leiding van Yuko Maki. De expeditie bestond onder andere uit de Japanners Toshio Imanishi, Kiishiro Kato, Minoru Higeta en de sherpa Gyaldzen Norbu. Toshio Imanishi en Gyaldzen Norbu waren uiteindelijk de eersten op de top.

Bekerwinst BZ&PC
Zo na een enerverend seizoen waterpolo met de degradatie naar de tweede klasse wonnen we zaterdag 30 april 2016 de bekerfinale in Heerenveen. Onze tegenstander De Zaan uit Zaandam. In de competitie hebben beide teams hun thuiswedstrijden gewonnen, al is de winst van De Zaan op BZ&PC met 17-8 wel een behoorlijke oor wassing geweest.

Vier keer is scheepsrecht
Eigenlijk zou ik helemaal niet bij de finale van de Manmeerbeker aanwezig zijn. De expeditie naar Nepal stond immers op de planning voor april. Het heeft zo moeten zijn klaarblijkelijk. Na drie keer de finale te hebben verloren, hebben we eindelijk nu die felbegeerde prijs, de Manmeer beker, gepakt.

Een week van uitersten
Na dat verlies tegen Katwijk hebben we ons echt even bij elkaar moeten rapen en de knop om moeten zetten. De maandag daarna hebben we meteen een teambespreking gehad, waar we gezamenlijk hebben besloten om nog één keer de schouders eronder te zetten. Om nog één keer te kijken of we nu, na drie finales verloren te hebben, die Manmeer beker konden winnen. Er waren al drie supportersbussen uit Bodegraven gereserveerd, dus konden we daar niet gaan zitten kniezen. Ook staan we bekend als cupfighter, dus we hebben er maar het beste van gemaakt.

Sterker nog, tijdens de wedstrijd verraste De Zaan (dat vierde staat in de eerste divisie) en namen door strakke pressing en sterke spel rondom de midvoor plaats brutaal de leiding (3-1).

We hebben De Zaan echt verrast
Gedurende de reguliere competitie hebben we vooral zone gespeeld, maar daar voelde onze keeper zie nu niet lekker bij. Door een sterke pressing neer te leggen en wat te schuiven met de posities binnen ons team, hebben we het De Zaan flink lastig gemaakt en uiteindelijk zelfs die beker binnen gesleept. Uiteindelijk was de eindstand 11-10. Een terechte uitslag gezien het wedstrijdverloop. Thuis in Bodegraven wachtte ons nog een aangename verrassing, de traditionele boerenkar stond klaar en hebben aansluitend een rondrit door Bodegraven gemaakt.

Beste sponsoren en trouwe vrijwilligers

Wat een week hebben we als club achter de rug, letterlijk overspoeld met berichten, foto’s en publicaties, wat was dat genieten! Een week waarin we als Heren 1 zijnde, maar ook als club zijnde het besef hebben gekregen dat we toch wel iets unieks hebben gepresteerd.

Het volledige verslag teruglezen kan op de site van BZ&PC Bodegraven

Terugblik
Een van onze Business Partners (BBD Mobiele Surveillance B.V.) maakte in samenwerking met REBOnieuws een prachtige terugblik. Deze is terug te zien op Youtube; en wel op de volgende locatie. Maar er is meer! Zij zullen nog een korte documentaire maken over o.a. de reis naar deze finale toe. Hiervoor zullen jullie richting het nieuwe seizoen een uitnodiging krijgen om deze première bij te wonen.

Samen delen we het succes
Bijgaande sturen we u de plaat met kampioenen, maar eigenlijk hoort u daar ook op te staan. In de afgelopen dagen en in de komende week/weken, gaan we daarom onze stersponsoren/Business Partners af om een foto te maken van u met de beker. Een beker winnen doe je namelijk niet alleen, daar zijn namelijk niet alleen spelers, coaches, begeleiding voor nodig, maar ook vrijwilligers en sponsoren. Iedereen heeft zijn steentje bijgedragen en u dus uiteindelijk ook! Van al deze foto's laten we uiteindelijk een mooie plaat van maken die in het clubhuis wordt opgehangen en die u uiteraard ook krijgt.

Wij genieten nog even na van de heerlijke roes die deze overwinning met zich heeft meegebracht. Hopelijk hebben deze updates uw koffiepauze op een leuke manier gevuld.

Nogmaals dank, namens Heren 1 en de club, voor uw bijdrage het afgelopen seizoen!

Namens het team en de staf van Heren 1,

Rogier van Veen
(06) 55 87 81 48
Teammanager BZ&PC Heren 1
Sponsormanager BZ&PC

Expeditie Cho Oyu april uitgesteld

Tja, en dan kom er een bericht: wegens te weinig deelnemers wordt de expeditie verschoven van april naar september 2016…. Paul Boslooper van Nunatak heeft me er altijd op geattendeerd dat de mogelijkheid er zou zijn dat dit kon gaan gebeuren. Uiteraard hou je dit in je achterhoofd maar toch ook weer niet, want je hebt alles geregeld (werk, privé, sport) om april naar Nepal af te reizen. Maar goed je kunt bij de pakken neer zitten (heb ik wel een weekje gehad) maar uiteindelijk draai je het weer om in een kans!. Conclusie, meer tijd om geld in te zamelen voor het goede doel. Na het stukje in het AD van 2 januari 2016 is de parameter weer gestegen, inmiddels is de stand € 22.400,-. Dit gaat de goede kant op dus. Door dit uitstel ben ik druk bezig om de agenda aan te passen richting september. Helaas dus dit jaar geen Jungfrau marathon in Interlaken. Maar waarschijnlijk wel de beklimming van de Matterhorn in Zermatt (Zwitserland).

Voorbereiding expeditie
Cho Oyu

De voorbereiding voor de expeditie is voor mij persoonlijk in volle gang. Veel trainen op uithoudingsvermogen door middel van hardlopen op een zondag en donderdagavond. Gelukkig is de basisconditie goed omdat de waterpolocompetitie nog loopt (tot april 2016) en lig ik op een maandag en woensdag altijd in het water. Zaterdag is de wedstrijddag, helaas gaat het wat minder in de competitie en staan op dit moment 11e, op degradatie dus. Gelukkig hebben we vrijdag 5 februari 2016 de finale van de beker bereikt, na een achterstand van 4-6 gingen we de laatste periode erop en erover, dit resulteerde in een eindstand van 11-7. Op naar Heerenveen dus!,

Sponsoring “De hardloopwinkel”

Voorbestemt? Zo ben ik op een zaterdag aan het hardlopen en kom al hardlopenede de fietsende Henry Jansen tegen, eigenaar van onder andere de hardloopwinkel in Bodegraven. Al lopende raken we aan de praat over sport en waar ik voor aan het trainen bent. Het fascineerde Henry zo dat hij spontaan aangeeft mij te willen sponsoren in de vorm van hardloopkleding. Bij het Esto veld nemen we afscheid en hij geeft aan “ik ga het voor je regelen”. De dagen erna neem ik contact op met Erwin Sauer, een oud bekende waar ik vele jaren mee heb wedstrijd-gezwommen en zowel in het 2e en 1e waterpoloteam van BZ&PC heb gespeeld. Inmiddels is Erwin daar al vele jaren werkzaam als bedrijfsleider en heeft zich gespecialiseerd in het advies geven aan hardlopers over hardloopschoenen en kleding. Na een gezellige pas-sessie loop ik inmiddels sinds januari in een mooie outfit in de vorm van een warme broek en een lekker winddicht shirt.

Een Himalaya-reus op om geld op te halen tegen kanker

De strijd aan met jezelf en de natuur

Een berg van meer dan 8000 meter beklimmen. Met ijs, kliffen en vele andere gevaren die je moet overwinnen. Veel mensen moeten er niet aan denken, maar Ton van Jaarsveld gaat in april de Cho Oyu in Nepal beklimmen. Om geld op te halen voor kanker, de slopende ziekte waaraan zijn vader is overleden.

Expedities Nepal hervat

Terwijl Nepal met veel hulp van de gehele wereld weer wordt opgebouwd, tracht iedereen de dagelijkse dingen weer op te pakken. Dit valt niet altijd mee. Inmiddels geven de diversen organisaties aan dat er weer expedities in het najaar worden georganiseerd in en rondom de Himalaya.

Persoonlijk droomdoel gehaald, op naar het volgende doel

Zo na een ruim een half jaar is mijn persoonlijke droomdoel bereikt! Het streefbedrag voor de expeditie is bij elkaar gebracht. Dit betekend uiteraard niet dat we nu achterover gaan leunen en stil gaan zitten, nee in tegendeel, we gaan op vol vermogen door om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek ter bestrijding van kanker. Binnenkort gaat de Facebook pagina de lucht in en via de site wordt de stand bijgehouden.

Expeditie inschrijving

Inmiddels ben ik druk in contact geweest met Arnold Coster. Dit is een Nederlander die in Nepal woont en hier vanuit ook diversen expedities organiseert. Om een betere kans te kunnen geven dat de Cho Oyu expeditie voorjaar 2016 doorgaat heeft hij besloten om 100% samenwerking aan te gaan met Nunatak. Op deze manier bundelen zij hun krachten en kunnen dan ook de beste prijs/kwaliteit verhouding neerzetten.

Nunatak organiseert reizen over de gehele wereld voor zowel individuele reizigers als groepen. Je hebt de keuze uit wandelreizen, rugzaktrekkings en expedities met vaste, aangepaste of op maat gemaakte reisroutes.

Nunatak, een nieuwe naam in de reiswereld, wordt gerund door Paul Boslooper. Sinds 1992 is hij actief in de reiswereld waarvan 15 jaar als mede-eigenaar van HT Wandelreizen. Paul is succesvol beklimmer van zowel de Mount Everest, de Cho Oyu, de Aconcagua en enkele andere Nepalese bergtoppen. Hij heeft in de ruim 25 jaar dat hij over de wereld reist ontelbare kilometers wandelend afgelegd in Europa, de Himalaya, de Andes, Azië, Oceanië en in alle landen boven de poolcirkel.

Junkfrau Marathon, Zwitserland

Op woensdag 9 september 2015 zijn mijn vrouw José en ik ’s morgens vroeg vertrokken richting Interlaken om de Junkfrau Marathon te lopen. De marathon zal zaterdag 12 september 2015 plaatsvinden en de start in het centrum van Interlaken. De start zelf zal vroeg in de morgen zijn 09.00 uur. De donderdag en vrijdag worden gebruikt om goed uit te rusten en voldoende koolhydraten naar binnen te werken. Vrijdag is traditioneel de dag van het ophalen van de startnummers, voelbaar is de spanning van de volgende dag aanwezig. Uiteraard eten we in de tent de pasta.

Zaterdag is het zover, om 06.00 uur staan we op en pakken een goed ontbijt die de basis moet zijn voor een goede marathon. Met de auto rijden we naar Interlaken Ost en zetten onze auto neer bij het station. Hierna lopen we 10 minuten naar de start waar we ook nog een aantal lopers uit Bodegraven ontmoeten. Voor de start het Zwitserse volkslied en aansluitend de vlaggenparade. Klokslag 09.00 uur een grote knal en lopen maar. De eerste 25 kilometer lopen zijn goed te doen, je moet denken aan lopen in de duinen.

Na 25 kilometer de “muur van Wengen”. Een ware hel voor lopers, een stijgingspercentage van 12 tot 15% en 3 kilometer lang met zo’n 600 hoogtemeters. De resterende kilometers zijn relatief minder zwaar. Maar desondanks dat moet je in de laatste 14 kilometer toch nog zo’n slordige 900 hoogte meters maken. Het is een geweldige ervaring en de leukste marathon die ik ooit heb gelopen. Langs de weg staan alleen maar enthousiaste mensen die je de berg op schreeuwen. Na vier en half uur lopen is eindelijk de finish in het zicht!!! Helaas duurt het dan nog meer dan een uur voordat je daadwerkelijk de finishlijn passeert. Het laatste stuk loop/wandel je op een bergrug achter elkaar omhoog, het valt niet mee om dan mensen te passeren!.

Uiteindelijk finisht Jose in haar eerste marathon in een hele goede tijd van 5.59 uur en ik passeer de finish op 5.41 uur. In de avond is er nog een feest in de tent met een optreden van look a like ABBA. Uiteraard drinken we er een borrel met Anja & Leen als afsluiting van de marathon. Zondag gaat de wekker vroeg en rijden om 06.15 uur weg uit Interlaken naar Bodegraven. De reis verloopt zeer voorspoedig en zijn om 14.45 uur thuis. Al met al zijn het heerlijke dagen geweest.

Hoogte klimmen “Zermatt” 22-08-2015 t/m 30-08-2015

Op zaterdag 22 augustus 2015 zijn Jesper en ik vertrokken richting Tasch, om vervolgens zondag met de trein naar Zermatt af te reizen waar we daaropvolgend richting de Monte Rosa hutte zullen lopen. Zaterdag zijn Mark & Peter, onze andere klimmaten vanuit Oostenrijk ook al naar Tasch gereden om zich vervolgens bij ons aan te sluiten. Hiervandaan zullen we maandag de eerste berg gaan beklimmen de “Dufourspitze”. De Dufourspitze is met 4.634 meter het hoogste punt van Zwitserland en na de Mont Blanc de tweede hoogste berg in de Alpen en in Europa. Helaas zitten de weergoden niet mee en maandag regent het gigantisch en we moeten zondag al beslissen dat het geen haarbare kaart is. Tussen de buien door hebben we maandag wel even wat op de gletsjer gelopen en wat touwoefeningen gedaan.

Dinsdag 25 augustus 2015, de weersvoorspellingen voor de dinsdag zijn gelukkig aanzienlijk beter. Dit is direct te zien aan de hoeveelheid klimmers die maandag in de loop van de dag in de hut arriveren. Dinsdag staat in principe de lange beklimming naar de Zumsteinspitze en Signalkuppe respectievelijk 4.564 & 4.454 meter op het programma. Op de Signalkuppe staat De Capanna Regina Margherita de hoogste hut van Europa gepositioneerd. We vertrekken vroeg in de nacht (03.45 uur) en komen na een nachtelijke klim een uurtje later via veel klim en klauterwerk over de rotsen bij de gletsjer aan. De stijgijzers gaan om en in een rij van 4 lopen we aan de touwen in het donker via een pad naar boven. De zonsopkomst is wonderlijk, de Matterhorn is in de verte zichtbaar, een magnifiek gezicht, om stil van te worden. Naast ons rijst de Lyskamm op, een gigantisch massief van 4.527 hoog. Naarmate we halverwege de gletsjer zijn zien we dat de sporen steeds minder worden en de sneeuw dikker!, dit voorspeld niet veel goeds, we moeten op dat moment nog zo’n 900 hoogte meters afleggen waar we nu op de helft zijn!. We wisselen nu dan ook de posities, waar Mark in het begin het tempo heeft gemaakt, gaat nu Peter voorop om sporen te maken. Naarmate we verder stijgen wordt de sneeuw steeds dieper, op een gegeven moment moeten we sporen maken van 50 cm. Een zeer vermoeiende klus!. Nadat we eindelijk boven aan de gletsjer zijn aangekomen kunnen we gelukkig het pad volgen naar de Signalkuppe, dus de hut. Uiteindelijk komen we na 13.45 uur intensief klimmen binnen in de warme hut aan. Na veel gedronken en gegeten te hebben duiken we vroeg onder de wol. Van slapen komt niet zoveel gezien de hoogte, hier moet je toch echt even aan wennen. Naarmate de nacht vordert val ik uiteindelijk in een diepe coma.

Woensdag 26 augustus 2015, gezien het programma van de dag staan we om 06.30 uur op om te gaan eten. Een bak yoghurt en een paar biscuits met suiker smaken lekker en vervolgens starten om 07.30 uur met een kleine afdaling om vervolgens naar de Zumsteinspitze te klimmen. Het is schitterend weer, blauwe hemel en de zon net opkomend, het beloofd een mooie dag te worden. Na een stijging van ca. 300 meter komen we aan op de top 4.564 meter. We zijn de enige en eerste klimmers van de dag, heerlijk rustig, genoeg gelegenheid dus om een paar mooie plaatjes te schieten. Na een half uurtje op de top te hebben genoten dalen we af om vervolgens wederom te stijgen naar de Parrotspitze, een schitterende berg met een hele mooie en lange graad. Met een hoogte van 4.432 meter ook weer een flinke 4.000der. Na de top dalen we af en nemen een welverdiende pauze om te eten en te drinken. Ongemerkt verlies je veel vocht en het is echt noodzaak om voldoende te drinken. Nadat de break dalen we af naar de hut (Capanna Gnifetti 3.647 meter). Rond de klok van14.00 uur checken we in en laten de sokken, touw en kleding lekker in de zon drogen. We bespreken de tocht van donderdag en genieten van de omgeving en zon onder het genot van een colaatje.

Donderdag 27 augustus 2015, vandaag staat de Naso del Lyskamm 4.272 meter op het programma. Met ruim 650 te maken hoogte meters beloofd het al met al een rustige en mooie dag te worden. Omstreeks 07.00 uur doen we de stijgijzers onder en met Mark als tempo maker voorop begint onze tocht. Nadat we de top hebben bereikt en over de kam naar de afdaling lopen komen we verschillende touwgroepen Nederlanders tegen. Ze geven aan dat er zekerpunten in de sneeuw en ijs zijn gemaakt om af te dalen. Na een standplaats te hebben gemaakt, dalen we een 5 tal touwlentes af naar beneden en nemen een welverdiende pauze. Het heeft achteraf best veel tijd gekost en het is uiteindelijk tegen 13.00 uur dat we de hut in het zicht hebben. Waar het normaal 1,5 uur lopen is doen we er toch 3 uur over. De gletsjer is zacht en we zakken wederom door de zachte sneeuw. Een behoorlijke tegenvaller, dit vraagt wel om overleg om toch eerder op te staan zodat we vroeger en fitter bij de hut aankomen doordat we ons niet door de zachte sneeuw moeten worstelen.

Vrijdag 28 augustus 2015,  zo vandaag zijn de Castor 4.226 meter & Pollux 4.092 meter aan de beurt. Het beloofd een zonnige en mooie klim dag te worden. We staan lekker op tijd op en lopen om 06.30 uur de gletsjer op. We starten met de aanloop onder de Lyskamm door richting de Castor, een schitterende graad, met aan beide zijde een behoorlijke afgrond van ca. 500 meter. Oppassen geblazen en geconcentreerd lopen is het divies. De Castor en Pollux zijn allebei één van de drukst bezochte vierduizenders van het Monte Rosa Massief. De route naar de Castor wijst in principe zichzelf. De Pollux kent eigenlijk twee opties. Veel mensen halen de twee bergen altijd door elkaar. Welke is nu eigenlijk de Castor en welke de Pollux. De Castor is de hoogste van de twee en kenmerkt zich door zijn scherpe topgraat en de Pollux is de laagste en is technisch net ietsje lastiger. Dit komt met name door de eerste rotsgraat en de vaste kettingen op de berg. De Pollux kun je eigenlijk via twee instap variaties beklimmen. Via de gebruikelijke ZW graat of via een sneeuwcouloir iets Westlijk van deze rotsgraat. Wij kiezen de rotsgraat. Deze route is eigenlijk het meest gebruikelijk omdat deze het meest veilig is. Op deze graat kan het wel erg druk zijn. Zeker bij de vaste touwen en kettingen kan het regelmatig tot opstoppingen leiden. Voor de zomeralpinisten gaat de voorkeur uit naar de ZW graat. Aan het einde van de rotsgraat staat er een groot standbeeld. Veel mensen maken hier een top foto maar voor de echte top moet je nog een paar honderd meter via een sneeuwflank naar boven klimmen. Halverwege de middag komen we aan bij alweer de laatste hut. We rusten wat uit en bereiden de laatste dag voor op de kaart en praten de week nog eens door.

Zaterdag 29 augustus 2015, helaas alweer de laatste klim dag voor de boeg. Het is een stuk lopen over de gletsjer om vervolgens de Breithorn, 4.164 meter te beklimmen. De Breithorn wordt beschouwd als een van de gemakkelijkst te beklimmen vierduizenders van de Alpen. Dit is te danken aan de kabelbaan die vanuit Zermatt naar de 3.870 meter hoge klein Matterhorn gaat. Vanaf dit punt kan men over de gletsjer en een sneeuwwand met een helling van de top betrekkelijk eenvoudig bereiken. Gelukkig komen wij van andere kant en hebben een mooie klim voor de boeg. Op de top aangekomen is het druk met dagjes toeristen die een gids en een uitrusting hebben gehuurd om naar de top te klimmen. Nadat we wat te hebben gegeten en gedronken dalen we af via de gletsjer naar de gondel. In Zermatt aangekomen lopen we naar het treinstation en nemen de trein naar Tasch. Nadat we onder de douche zijn geweest en een lekkere pizza hebben genuttigd gaan we vroeg onder de wol.

Jungfrau Marathon 2015

Zaterdag 14 februari 2015 was het zover, inschrijven voor de Jungfrau Marathon in Zwitserland op 12 september van dit jaar. Deze Marathon kent een maximum van 4000 lopers. Het inschrijven kan vanaf 08.00 uur tot 20.00 uur, dus vroeg uit de veren want 'vol is vol'.

Met de iPad op schoot en de creditcard in de hand zit ik om 07.55 uur klaar voor de start. Gelukkig gaat alles goed en ben exact 08.10 uur klaar met de inschrijving. Resultaat Jose (mijn vrouw) en ik zijn ingeschreven en kunnen het komende half jaar de intensiteit van het lopen weer opvoeren om fit aan de start te verschijnen.

We hebben er veel zin in...

Gevordenencursus ijsklimmen Stubaier Alpen

Vanaf maandag 2 februari tot en met vrijdag heb ik met succes de gevordenencursus ijsklimmen met de NKBV (Koninklijke Nederlandse Klim-en Bergsport Vereniging) in de Stubaier Alpen gevolgd. We zijn te gast geweest in Alpengasthof Lusens in St. Sigmond im Sellrain zo’n 30 kilometer ten zuiden van Insbruck.

Doel van deze gevordenencursus ijsklimmen is het herhalen van klim-en touwtechnieken, klimmen van moeilijkere routes, voorklimmen van 2e tot maximaal 5e graad routes en het naklimmen van routes in hogere moeilijksheidsgraderingen.

Het klimmen was spectaculair met de diversiteit aan watervallen in de buurt. Het niveau van de watervallen loopt uiteen van WI1 tot en met WI4 (waterval met een hellingshoek van 40 t/m 80 graden). Deze watervallen hebben we beklommen met voorklimmen, hierbij gaat de 1e klimmer vooruit die zichzelf onderweg zekert met zogenaamde ijsboren. Nadat de standplaats op een bepaalde hoogte is gemaakt volgt de 2e klimmer.

Ook hebben we een aantal watervallen beklommen met een moeilijkheidsgraad van WI5 en WI6, dit zijn watervallen met een hellingshoek van 80 t/m 90 graden. Deze watervallen zijn doormiddel van z.g. toprope beklommen.

De temperatuur varieerde van -6 graden tot minimaal -16 graden.

Al met al een mooie maar bovenal leerzame week waar er uiteindelijk 2 personen van de 4 cursisten door mogen voor de MasterClass ijsklimmen.

Gelukkig hoorde ik daar ook bij...

IJsklimmen, een ultieme uitdaging!

Als het winter wordt veranderd alles in een magische wereld van blauw, wit en transparant ijs. Wanneer gekristalliseerd ijskoud water fonkelt in de zon, roept het ijsklimmen.

De grootste uitdaging is om je angst onder controle te houden. Soms sla je een ijsbijl in ijs van maar enkele centimeters dik. Heb je je daaraan opgetrokken, dan hang je op grote hoogte boven de afgrond...

Wish me luck...